Reisverslag (foto's & verhaal) Oeganda Mission Possible 2008
Ben je benieuwd naar wat we zoal gedaan hebben in Oeganda? Lars heeft een soort algemeen reisverslag bijgehouden, per dag een stuk wat we gedaan en meegemaakt hebben. Nou hier is het reisverslag dan. Ook zijn de eerste foto's op de website gezet, een soort eerste impressie. Klik hier voor de foto's.

dag 1  - 9 juli
Om 8.00 verzamelen we ons op Schiphol met ieder 2 goedgevulde koffers. Om 11.10 vliegen we de lucht in op weg naar Oeganda in een Airbus 320 767 van KLM. De vlucht is prima, veel eten en luxe. Rond 20.00 lokale tijd (GMT + 2) landen we op Entebbe. Daar moeten we eerst een visum aanvragen om het land binnen te gaan. We worden Livingstone opgewacht en na alle koffers en 14 personen in een bus gepropt te hbben, rijden we in het donker naar Kampala, de hoofdstad van Oeganda, naar ene hotel. We slapen op luxe kamers met band en koelkast en tv. Wel frapant is dat er geen stroom is, maar dat schijnt heel normal te zijn in Oeganda.

Dag 2 - 10 juli
Na een korte nacht staan om we om 07.00 bij de bus voor onze reis naar Masaka die ruim 130 km is.Onderweg pinnen we shillings en eten we wat.Bij daglicht blijken we echt in Afrika te zijn; rode aarde, stof, palm- en bananenbomen, chaos in het verkeer en slechte hobbelige wegen vol met kuilen. Het is een prachtige, maar ook lange reis over een weg die niet tegenvalt, maar toch wel steeds slechter worden naar mate we de stad uit gaan. Onderweg nemen we nog wat mensen mee van de straat; wat ook normal is. Om 13.00 komen we aan bij het project; Jireh Children Center. We krijgen een warm welkom; kindjes die meerennen met de bus, die je vervolgens bij het uitstappen omhelzen, vragen hoe het gaat, hoe je heet, hoe oud je bent etc etc. Dit gaat voorlopig de hele dag door. Tussendoor eten we wat en krijgen we instructies van mevr. Grace, ook wel Jackie genoemd. We voetballen wat met de kinderen, maken foto’s. In de middag wordt er een supervet welkomstfeest gehouden met dans, zang en voorstellen van iedereen. De dag eindigt met een rode Afrikazon en lekker zingen met de gitaar. Oh en die wc, eh gat is ook een hele belevenis.

Dag 3 – 11 juli
Na een relatieve geode nachtrust begint onze eerste echte dag op het Jireh Children Center. Om een uur of 8 ontbijten we; brood, ananas en koffie (gezet met de wc-papier methode). De bouwers die ons begeleiden zijn inmiddels gearriveerd. We gaan beginnen met een diningroom. We moeten eerst een fundering uithakken in harde rotsgrond. Daarna komt de foundering zelf van gebakken stenen (bricks) & cement. Daar zijn we eigenlijk de hele dag wel mee bezig. Voor het cement moet water worden gehaald  in jerrycans van 20 liter de berg af en dan weer op. We drinken enorm veel water vanwege het warme weer. De kinderen van het project staan in hun schoolpauzes allemaal zeer geinteresseerd te kijken. Als groep zijn we blij hoe alles gaat. We zijn nog redelijk gezond en fit, we hebben een gezellige tijd met elkaar en de kinderen. We voeren leuke gesprekjes en sommigen krijgen de eerste liefdesbrieven al;  brieven waarin kinderen schrijven je beste vriend te willen zijn. Eens in de week mogen de kinderen buiten het project om te voetballen. Na een vermoeiende werkdag worden we meegesleept. Ruben, Arjen, Judith en Lars doen mee. Het is verbazingwekkend hoe goed de kinderen voetballen. Hierna is het toch echt tijd voor een douche; waterzak boven je hoofd en schrobben maar. Daarna eten we, we zijn nu extra dankbaar hoe goed we het hebben t.o.v. de kinderen. Zoveel en relatief luxe eten. Na het eten houden we bijbelstudie over galaten 2:20 over Jezus in ons, hoe we ons licht mogen schijnen in een donkeren, ongelijke wereld. De felle maan schijnt alles bij als we bed & klamboe opzoeken.

Dag 4 – 12 juli
Vandaag is de tweede echte dag op het project. Ons schema ligt redelijk vast; half 8 gaan we eruit, om 8 uur ontbijten en slikken we de heerlijke malariapillen, half 9 werken we. Zoals het Oeganda gaat doen wij het ook; we lopen niet al te hard van staple. Vandaag trekken we de muren op van de diningroom. We starten een diningroom op een andere plek; voor de shammah-family.; weer rotsen hakken en fundering graven. Wegens het ontbreken van de druk op de waterleiding onder aan de berg ligt het werk een groot deel van de ochtend en het begin van de middag stil, zo kan er geen cement gemaakt worden. Wanneer we weer horen dat er druk is, is de rij erg groot. Kinderen staan in een enorme rij met hun jerrycannetjes. We sluiten achteraan. Een paar uur later is er water om verder te gaan en kan er weer cement gemaakt worden. In de tussentijd worden de huisjes van de families (14/28 kinderen + kookmoeder) voorzien van een zonnepaneel aangesloten op een tl-lamp. Zo kunnen ze toch lezen of andere dingen doen in het donker. Daarnaast kleuren de kinderen kleurplaten en leren we ze skippyballen. Ondertussen zijn er ratten gesignaleerd in de wc, wat erg lasting is voor wie al niet zo makkelijk boven dat gat hing. Als het donker is gaan we heerlijk eten. We hebben een prive-kokkin (Regina) die prima kan koken. Rijst met bonensaus of spaghetti met bonensaus. Helemaal geweldig als je hard gewerkt hebt. Na de avondsluiting met goede en heftige discussies blijken er vier van de groep ‘weg’ te zijn. Na 10 minuten zoeken worden ze gevonden en treedt Chris op als een echte reisleider. In Oeganda moet je elkaar laten weten waar je bent; het kan heel gevaarlijk zijn ‘s nachts.

Dag 5 – 13 juli
Op zondagochtend kunnen we uitslapen tot 08.00! Zoals het in Afrika gaat, gaat het nu ook; i.p.v. de oorspronkelijk geregelde bus gaan we nu maar gewoon lopen naar de kerk. Het is een flinke, maar prachtige tocht van 1,5 uur zeggen ze. Bepakt met waterflessen en goede wandelschoenen vertrekken we. We lopen midden door kleine dorpjes, over heuvels, door bossen en door moeras. In de dorpjes zijn we (mzungu) een ware atrractie. Kleine, schattige kinderen rennen achter ons aan, zwaaien en reopen bye mzungu, bye mzungu. Twee uur later komen we aan bij de kerk. De dienst duurt duur drie uur. Er is zang, dans, gebed & een preek. Erg anders dan we in Nederland gewend zijn, maar wel erg mooi. We worden als groep welkom geheten; de kerk is verbonden met het project. We zingen twee nummers voorin de kerk. Terug gaan we met 16 mensen in een bus voor 14 mensen. De bus zakt bijna van ellende door zijn assen en komt dan ook niet helemaal de berg op, we lopen het laatste stuk. ‘s Middags spleen we met de kinderen, relaxen en repareren de kraan & waterleiding zodat er weer druk komt en de kinderen weer water kunnen tappen. We horen dat de kinderen zowel gisterenavond als vandaag nog niet gegeten hebben, er is geen eten. Dit is waarschijnlijk te wijten aan een gebrekkige inkoopplanning of misschien te weinig geld. Frusterend voor ons als groep, zeker omdat we zelf wel genoeg hebben. Vanaf half 7 is er praise & dans. Alle mensen dansen, zingen en prijzen de Heer op een veld. Onder begeleiding van drums en een worshipleadster. LIedjes als Halleluja & There is praise/clapping/jumping in the house doen het goed. Tot het donker is wordt er gefeest, gezongen en gedanst. Wat een feest! Enigzins beschaamd sluiten we de dag af met eten, gebed & bijbelstudie en nog zingen bij de gitaar.

Dag 6 – 14 juli
Vandaag is het maandag.. De kinderen gaan weer naar school en de dayschoolers komen ook weer. Het wordt weer iets levendiger op het project. Wij bouwen weer. De ene diningroom is bijna af, de pilaren moeten nog. Van de andere ligt alleen het uitgehakte gat voor het fundament. We bikkelen keihard vandaag en komen echt ver. Het steenwerk van de ene is af, de andere komt een heel eind. De diningrooms zijn voor het eten, maar ook voor zingen, bijeenkomsten van een family, huiswerk maken en nog veel meer. Zo’n ruimte is erg handig en prettig, zeker als je ziet dat in een huisje zo groot als een slaapkamer in Nederland 14 mensen slapen op 7 bedden. Op een enkele regenbui na zit alles mee. Overdag nemen de Amerikanen afscheid. Ze hebben die dag nog foto’s gemaakt voor hun sponsoringproject van boys & girls. Zie www.hewillprovide.org. De avond wordt gevuld met eten & een groot kampvuur; gezellig zingen & dansen. Tot laat is het onrustig in de jongensslaapzaal. Dit stuk schrijft ik dan ook nu; hoewel een echte dominee al zou moeten slapen (grapje).

Dag 7 – 15 juli
Dinsdag de 15e is achteraf bezien echt een keiharde werkdag. Deze dag gaan we van drie diningrooms de vloeren maken. Allereerst moet het gat gevuld worden, de vloer moet 20 cm worden opgehoogd. We vullen het op met zand (soil) wat moet worden uitgehakt uit de harde grond. (20 kruiwagens). Daarna komt er een laag van verpulverde stenen bovenop. Na de lunch staat ons het zwaarste klusje te wachten; 12 kruiwagens zand, 4 x 50 kg cement, 9 kruiwagens met steentjes en heel veel water dragen. Dit alles wordt vervolgens met de hand gemixed. Niks geen cementmolen. Vervolgens wordt het gestort in de huisjes en aangestampt. Om een uur of 5 taaien we af met een voldaan gevoel; 2,5 vloer gelegd! Overigens is de communicatie met de bouwers erg leuk en soms ook wel wat lastig. Als je vraagt aan de beste en tenminste nog engels sprekende werker vraagt: ‘where is the axe’ dan zegt hij ‘jah’ en lacht vriendelijk. Om het niveau engels aan te geven! Maar met handen en voeten kom je er wel en hebben we veel lol. We douchen heerlijk met koud water uit een waterzak of campingdouche in een douchehok; drie muren waar je flink bovenuit steekt. Prachtig bij ondergaande zon. Na lekker eten en zingen bij fel maanlicht slapen we heerlijk op de nieuwe lokatie. (Nu geen klaslokaal, maar een echte slaapzaal voor de mzungu’s).

Dag 8 – 16 juli
Na de harde werkdag van gisteren is het vandaag een hete en beetje slome dag. We vullen opnieuw een diningroom met zand & steen. Om 12 uur eten we en daarna gaan we met z’n allen naar Masaka. Een hele belevenis; we lopen naar het dichtsbijzijnde dorpje en wachten een flinke tijd op de bestelde boda boda’s; veredelde scooters waar je met z’n tweeen achterop kunt. De weg gaat over zandpaadjes, slechte wegen en grote kuilen; best heel leuk. In Masaka onderhandelen we eerst met de ‘drivers’, ze willen altijd meer geld, zeker omdat ze denken dat er bij blanken meer te halen valt. Daarna lopen we door de drukke winkelstraatjes waar de stukken koe gewoon in de zon hangen, bananen op de grond liggen en er veel vruchten te zien zijn. Daarna eten we bij een Deens restaurant waar de opbrengst naar Oegandese weeskinderen gaat. De vrij luxe maaltijd met voor het eerst vlees valt zwaar, maar is lekker. In het donker gaan we weer terug. Eenmaal terug bij Jireh is er nog wat commotie over de prijs met de ‘boda boda drivers’. Ze willen altijd meer dan de afgesproken prijs, maar met veel onderhandelen komen we er wel uit. Eenmaal terug wordt er nog wat gekaart en schrijf ik dit stuk met op de voorgrond een snoeihard snurkende Alex.

Dag 9 – 17 juli
Bij de ochtendmaaltijd spreken we af dat we van 08.45 tot 16.00 werken en daarna tijd met de kinderen doorbrengen. We gaan dus al vroeg aan de slag. Vandaag metselen we banken en tafels voor de diningrooms en leggen na het middageten een andere vloer. We bikkelen keihard om het af te krijgen en houden precies een eetlepel cement over. Best knap omdat het mengen & mixen van het cement toch een beetje met de losse pols gaat. Na het bouwen gaan we onder leiding van Roelien een estafette doen. De kinderen hebben zoveel plezier dat ze nauwelijks in de rij kunnen blijven staan. Het is een lekker ongeordend zooitje. We rennen, dansen, hinkelen, kruiwagen en het sprongetje van Arjen. Vandaag zou de dip-dag zijn van onze groep. Na een week schijn je als groep een dip te hebben; toch is het erg gezellig, leuk & goed.

Dag 10 – 18 juli
Vrijdagochtend is een mooie en warme ochtend. De kinderen staan al om half 8 gedeeltelijk voor de damenszaal te zingen & dansen. Dit is een vaste gewoonte, het klinkt bijzonder goed. Op de vrijdag zijn ook de godsdienstlessen. Een heel aantal an de groep wonen deze bij. Eerst wordt er vet gepraised in African-style. Daarna geeft Noah, de directeur van de school, een goede en indrukwekkende preek. Alle kinderen blijven maar ‘amen’ en ‘praise him’ reopen. We zijn onder de indruk van het grote geloof van de Ugandezen. Ze hebben zo weinig en geloven toch. En met wat een passie en vreugde! Hierna praten we nog wat na en luieren tot aan de lunch. Daarna horen we dat er geen cement meer is. Aangezien de offerte veel te hoog is (van mama Jackie Grace) komt er maandag pas een nieuw aanbod voor hoe de huisjes af te maken. Dan wordt er besteld, dus het laat nog wel even op zich wachten. Zo gaat dat in Afika. We gaan daarom met geslepen machetes (hakmessen) en ander materiaal een stuk bos kappen. Iets buiten het project komt er nl. een playground om op te voetballen. We hakken wat af en zitten voor schrammen. Ruben heeft een diepe snee in zijn voet, maar gelukkig valt het mee. ‘s Avonds na het lekkere eten houden we een irritatieronde, die er toch wel schijnen te zijn. Dit lucht lekker op en daarna chillen we nog wat.

Dag 11 – 19 juli
Zaterdag is de dag waar veel kinderen al heel erg lang naar uitkijken. Ze vroegen er al heel vroeg bij ons naar. We gaan nl. met ze naar het strand. Dat doen ze ongeveer 1 keer per jaar. Als groep betalen we twee vrachtwagens als vervoer + 60 kg rijst & gedroogd vlees. De dag begint helaas heel slecht. Mevr. Grace gooit roet in het eten doordaat ze twee andere vrachtwagens heeft geregeld voor dubbel zoveel geld. Omdat er vaker zulke dingen gebeuren zijn we niet bereid toe te geven. Na 2 uur wachten en onderhandelen kunnen we dan voor een iets hogere prijs vertrekken. De gezichten van de kinderen leven helemaal op! De rit alleen al is een hele belevenis; we staan in een open vrachtwagen waarin je je moet vasthouden aan wat balken. Dames en heren uiteraard gescheiden. De kinderen zijn enorm opgewonden, helemaal als we 1,5 uur aankomen. Voordat we het water ingaan, wordt er eerst gepraised. Naast zwemmen wordt er gevoetbald, de mzungu’s tegen de afrikanen en nog gevolleybald. Het eten is ook lekker; rijst & vlees. Vooral voor de kinderen want rijst is al een verwennerij, laat staan de kleine stukjes vlees. Na een vermoeiende terugreis, weer 1,5 uur staan boven op elkaar, komen we voldaan thuis en hebben de kinderen de dag van hun leven gehad. We worden door velen bedankt. We zijn achteraf enorm blij dat we gegaan zijn en niet de trip hebben afgezegd en een latere datum hebben gepland. We eten nog en daarna wordt er zoals elke avond gecontact met het thuisfront. Soms gaat dit best lasting vanwege storingen, afwezigheid van stroom en de afstand.

Dag 12 – 20 juli
De tweede zondag blijven we lekker boven op de berg. We gaan naar de kerkdienst die geleid wordt de oudste kinderen van Jireh.  We hebben een mooie dienst met veel zingen, dans, drama en preken. We horen prachtige dingen die God in het leven van de kinderen doet. We zien een super dramastuk over het leven van Job. Na de dienst kaarten we wat en doen de was. Dat laatste is vaste prik in Oeganda, zondag wasdag zegmaar. We doen de rest van de dag lekker rustig aan; boeken lezen, zingen, kaarten en wat spleen met de kinderen. Zo gaat een relaxte en rustige dag voorbij. We genieten daarna nog van een prachtige sterrenhemel.

Dag 13 – 21 juli
Ook al is het maandag gaan we toch op tijd uit bed. Er blijkt nauwelijks onbijt te zijn. Gelukkig gaan David & Monira (de twee long-termers van Livingstone op het project, super aardige mensen) en drie anderen van de groep boodschappen doen. Waneer ze terug komen wordt er alsnog gegeten en kan er gebouwd worden. Er zijn nl. ook 20 zakken cement van 50 kg gehaald. (480.000 shilling) De werkmannen heben een lief schattig eekhoorntje gestenigd, wat vooral Laura & Marijke heel erg vinden. Waarschijnlijk doen ze dat omdat eekhoorntjes een ware plaag zijn voor opgeslagen voedsel. Desondanks gaan we aan de slag, maar blijkt de hoofdman naar het ziekenhuis te moeten gaan. Hij heeft er nog geld voor, want hij moeten zijn schamele loon van 7500 (drie euro) per week nog krijgen. We kunnen zelf niet zoveel doen, behalve water de berg op dragen en kruiwagens zand voor het cement halen. In de middag gaan we een poppenkast voor morgen voorbereiden. Het belooft echt wat moois te worden. ‘s Avonds doen we weer niet heel behalve lekker gezellig doen. Je kan eigenlijk ook niet veel meer doen, want na half 8 is het aardedonker en dan gaan de kinderen ook naar hun huisjes.

Dag 14 – 22 juli
Terwijl op de dinsdag de werkmannen het ene huisje pleisteren, maken wij een mix voor de andere. We vragen de twee aardigste en best engels sprekende werklui om het ons te leren. Geduldig laten ze ons zien hoe het moet, het blijkt veel moeilijker te zijn dan het lijkt. Toch lukt het wel aardig. Net voor het warme middageten slaat het weer om; harde wind, onweer en een beetje regen. Zo snel als het komt gaat het weer! In de middag houden we generale repetitive voor de poppenkast. We sturen Reinout (de storyteller) alvast verkleed als oude mand langs alle klassen voor promotie. De kinderen gieren en brullen wat af, ze vinden het geweldig. Om half 5 begint de ‘puppetshow’. We doen het in een klaslokaal door de ramen zonder glas. De kinderen zitten buiten. Het verhaal gaat over een prinses die ontvoerd wordt door een gemenerik naar een toren. Vervolgens gaat de koning op zoek naar een held. Die vindt hij in een prins. Hij gaat dan op zoek naar de prinses. Eerst moet hij een vuurspuwende (deobus, olie en aansteker) draak verslaan. Daarna bevrijdt hij de prinses. Ze leven dan nog lang en gelukkig. Het geheel Engels gesproken stuk wordt vertaald door Noah, zodat de ruim 70 aanwezige kinderen het goed kunnen volgen. Tijdens het stuk lachen en joelen ze wat af. Voor de meesten is dit ook de eerste keer dat ze een sprookje horen. Na dit enorme success chillen we verder de rest van de dag.

Dag 15 – 23 juli
Na een onrustige nacht begint de dag typisch Oegandees: het zand om te pleisteren is op en de spijkers voor het dak zijn te kort. Even wachten dus op de materialen.. Ondertussen vermaken we ons wel; we metselen kozijnen in bij het bewakershuisje bij het hek en we dichten grote gaten in klaslokalen waar leraren steeds over struikelen. De werkmannen zijn trouwens weggegaan op één na. Na het eten gaat een groot gedeelte van de groep naar het ziekenhuis in Masaka. We kijken daar rond, het is een enorm complex. We zien de kinderzaal. Het is nu rustig, ieder kind heeft een eigen bed, maar bij drukte moeten twee kinderen samen op een bed slapen en soms zelfs op de grond. Allemaal best schrijnend en indrukwekkend. We vrolijke hier en daar wat kinderen op met ballonnen. We gaan ook nog langs de HIV-kliniek, zo’n  8 tot 9 procent van de bevolking in Oeganda heeft AIDS. We rijden weer terug met de boda boda’s. Nu we het over het ziekenhuis hebben, eerder op de dag hebben we gezien hoe een jongetje behandeld werd aan jiggers (kleine beestjes die zich volzuigen en steeds groter worden). Zijn hele voeten lagen open na behandeling. Hij had die jiggers omdat hij thuis geen cementen of betonnen vloer heeft, maar een vloer van zand. De jongen geeft haast geen kik. We eten pas laat om 20.30, zingen wat en gaan dan naar bed, maar niet voordat we genieten van een prachtige sterrenhemel inclusief de melkweg.

Dag 16 – 24 juli
Na opnieuw een zeer onrustige nacht met daarin snoeiharde regen wat op een dak van golfplaat flink doorklinkt, begint de dag met ontbijt. Een van de van Amerikaanse long-termers, Sarah, vraagt aan ons of we PE (soort gym) willen geven. We doen tikkertje in verschillende varianten, korfball en opwarmingsoefeningen. Na het middageten helpen we David met een flinke klus. In het regenseizoen staan bepaalde lokalen helemaal blank omdat de berg tegen het lokaal aanstaat ver boven grondniveau. We moeten dus een halve meter weghalen (20 meter x 2 meter). Gewapend met pikhouweel, schep en kruiwagen bikkelen we heel hard. Tegelijkertijd gaan anderen op zoek naar een special school voor een gehandicapt meisje samen met Monira. We horen dat we zaterdag & zondag op safari gaan. We hebben er nu op deze donderdag al zin in!

Dag 17 – 25 juli
Op alweer de 17e dag van onze reis staat er een mooie dag op staple. Allereerst ontbijten we om 08.30 (uitslapen dus) en gaan daarna naar de inspirerende godsdienstles van Noah. De diningrooms zijn nu bijna klaar, de werkmannen bevestigen de golfplaten. Wij gaan met de groep weer bikkelen om de geul dieper te maken zodat de klaslokalen niet blank staan in het regenseizoen. Na een lange werkdag is de koude douche bij een ondergaande zon wel erg lekker. We eten morgen om 05.00 vanwege de safari, dus liggen we allemaal vroeg in bed. Het laatste nieuws is dat een vogelspin is gesignaleerd in de wc.. Toch slapen we allemaal prima en de volgende ochtend blijkt dat er niets was.

Dag 18 – 26 juli
Om half 5 komen twee dames, Roelien & Judith, de mannen wakker bonzen. Lekker op zo’n  stalen deur, we zijn wel meteen goed wakker. We moeten snel ontbijten want half 6 vertrekt de bus (schoolbus van de meisjes) op weg naar de safari. De reis neemt 6 uur in beslag. Best een lange rit over de weg vol met kuilen & irritante drempels. Maar wel om je ogen uit te kijken. Het valt op naarmate je uit de stad komt dat de welvaart afneemt. Mooie gemetselde huisjes worden ingewisseld voor lemen, kleiachtige huisjes, kleine rieten husjes soms zelfs. Onderweg krijgen we alvast een klein voorproefje; we zien een paar prachtige zebra’s. Zes uur later komen we aan in het St. Queens Elizabeth park. Het is een prachtige natuur met uitgestrekte savannes en bossen. Het eerste halfuur als we met de gammele schoolbus over zandpaadjes rijden zien we buffalo’s en olifanten van heel dichtbij. Later op de dag staat een bootsafari op het programma. We varen tussen de nijlpaaden en krokodillen door. Echt super gaaf. Ook maken we nog een schitterende zonsondergang mee. Na al dit natuurgeweld rijden we naar ons hotel, wat we niet kunnen vinden in het donker. Om kwart over 10 zitten we aan de patat en de zojuist geslachte kip.


Dag 19 – 27 juli
Na een korte nachtrust, want we vertrekken om kwart voor vijf, rijden we weer terug naar het park. We gaan onder begeleiding naar leeuwen zoeken. Na lang zoeken en wachten zien we in de verte een leeuw lopen. Verder zien we nog een kudde olifanten voor ons de weg oversteken, super! Ook zien we aapjes & buffalo’s. Het was al met al een geweldige safari. We starten de geweldig lange busreis terug. Brak komen we terug op Jireh. De kinderen zijn iedergeval blij dat we terug zijn en wij ook!

Dag 22 – 28 juli
Op de maandagochtend doen we rustig aan. We gaan zo langzamerhand al naar het einde toe. ‘s Ochtends komen er gevangenen, allemaal in gele pakjes, om te hakken voor het project van David. Wij maken in een diningroom een tafel van gewapend cement; het wordt heel mooi. ‘s Middags gaan de gevangen al weg en hakken wij vrolijk verder. We worden opgeschrikt door het nieuws uit Kenia; op een Livingstone project is er een overval geweest en zijn 5 vrouwen verkracht door 10 Kenianen. Echt verschrikkelijk, het project is meteen afgeblazen natuurlijk en de groep is al terug naar huis. Het is nog afwachten of ze misschien met HIV besmet zijn. Het is een enorme schok en voor ons ook echt schrikken. We leven mee in gebed en in onze gedachten. Bij het avondeten praten we er nog uitgebreid over. Toch voelen we ons wel veilig en kunnen we naar bed.

Dag 21 – 29 juli
Dit is onze laatste echte dag; we doen eigenlijk niet zo heel veel meer, want we moeten flink opruimen, onze bouwprojecten wat afmaken & afronden. Sandra & Laura maken op de beide diningrooms nog een prachtig logo met onze namen er op. De jongens gaan hout hakken voor het kampvuur van vanavond. Er komen in totaal 6 kruiwagens volgeladen met boomstammen etc. het terrein op. Die middag nemen we afscheid, de kinderen hebben speciaal liedjes en dansen ingestudeerd om ons op een leuke manier gedag te zeggen. Het feest begint om een uur of 4. We krijgen door liedjes, toespraken van leerlingen & leraren en dans te horen dat we enorm goed werk hebben gedaan en dat ze er ons zeer dankbaar voor zijn. Het is een feest met een dubbel gevoel, want het is wel erg leuk in Afrika. Chris doet namens de groep nog een woordje en geeft aan elke family onze groepsfoto zodat ze ons altijd zullen herinneren. Daarna begint het gezamelijke eten, we hebben weer rijst & vlees gekocht + drinken. De kinderen smullen weer, zeker omdat ze al sinds gisteren niets gegeten hebben. Het is triest om te zien dat sommigen kinderen net doen alsof ze nog niets gehad hebben. Na het eten steken we het kampvuur aan en wordt er getrommeld, gedanst en gezongen. Ook worden er veel foto’s gemaakt en worden er nog vele brieven geschreven door de kinderen, nu dat nog kan! De kinderen zijn allemaal best beetje teneergeslagen omdat we morgen weggaan. Tussendoor neemt Willy nog afscheid van ons, hij is de regelneef van het project. Hij regelde voor het uitje met de kinderen, verzorgde de safari en hielp bij van alles nog wat. Hij heeft voor ons een krat met frisdrank gekocht, een enorm cadeau! We hebben voor hem een groepsfoto in een mooie lijst. Tot diep in de avond wordt er gefeest bij het vuur..
 
Dag 22 – 30 juli
‘s Ochtends om een uur of 9 vertrekken we van het project. Best een emotioneel en lastig moment. We zeggen alle kinderen gedag en nemen afscheid van ze. Het is een prachtige tijd geweest bij het Jireh Children Center. We zwaaien wat af als we wegrijden in een bus vol bepakt en bezakt met de koffers. Onderweg naar Kampala stoppen we nog bij de kerk, waar we afscheid nemen van Pastor Grace en zijn vrouw, de stichters van het project. We staan ook nog stil bij de evenaar, grappig idée. Vlak voor Kampala komen we langs een enorme djembe-winkel. De bus rijdt daarna verder onder het tromgeroffel van 15 trommels. In Kampala gaan we eerst eten, we eten een enorme pizza. Daarna gaan we nog naar een souvenir-markt. We kopen allerlei cadeautjes voor het thuisfront voor een prikkie, ondanks dat het afdingen hier wat moeizamer gaat. Het verschil tussen het platteland waar wij zaten en de hoofdstad Kampala is levensgroot. Bijna onvoorstelbaar zo’n verschil in welvaart binnen het hetzelfde land. Na het shoppen staan we in de file naar Entebbe, het vliegveld. Na het insealen van de djembees, inchecken van de bagage stappen we in het luxe vliegtuig van KLM en verlaten we Oeganda na drie geweldige en mooie weken.

Dag 23 – 31 juli
Om half 6 ‘s ochtends lokale tijd stappen we het vliegtuig uit op Schiphol. Eenmaal buiten de gate worden de schone wc’s flink gebruikt. De bagage is ontzettend snel op belt 12, terwijl we ondertussen alle familie en vrienden al zien staan. Als we dan naar buiten lopen is het goed om elkaar allemaal weer te zien. De verhalen komen al meteen los.

Terugkijkend is het een geweldige en onwijs gave tijd geweest en zijn we enorm dankbaar dat we de mogelijkheid hebben gehad om naar Oeganda te kunnen gaan!
 

Kinderen van ons project sponsoren

Op deze website kunt u de kinderen sponsoren die wij vanuit ons project kennen en zijn tegengekomen. De sponsoring wordt verzorgd door Amerikanen, die wij ook daar hebben ontmoet. Van het geld kunnen de kinderen eten en naar school. Van harte bij u aanbevolen! www.hewillprovide.org